Een grote deceptie… dat is de enige manier om het WK voor ons samen te vatten…

Vandaag begon voor ons het eerste WK bij de grote mannen. We mochten als negentiende slee van start in een veld van 29 sleeën. De ijzers waren in perfecte staat en de slee was van top tot teen gepoetst.

De eerste slee ging om 9 uur van start en wij waren ongeveer 40 minuten later aan de beurt. Na een goede warming up waren we helemaal klaar om te gaan. Het licht ging op groen en ons WK was begonnen. Vier runs, twee op zaterdag en twee op zondag, waarin we zouden kunnen laten zien hoeveel we geleerd hadden dit jaar.

Een goede start van 5.18 seconden en een redelijke afdaling later stonden wij op een dertiende plaats, op slechts 0,06 seconde van de top 10. Na de eerste run wordt de slee altijd gewogen met de bemanning er bij. In het bobsleeën is er een limiet van 390 kilo in totaal en 170 kilo voor de slee alleen. Na het wegen bleek dat wij op een gewicht van 390,5 kilo uitkwamen en daarom kregen wij 5 minuten om sneeuw uit de slee te halen om wel onder de 390 kg te komen. We hebben gepoetst en geschraapt voor het leven, maar het mocht niet baten. We waren 0,12% te zwaar en dat betekende dat we na de eerste run gediskwalificeerd waren en het WK na zo’n 56 seconden al weer afgelopen was. Verbijsterd vroegen we ons af hoe dit heeft kunnen gebeuren: we hadden ons al in wedstrijdsamenstelling gewogen bij de laatste training, toen waren we 2 kilo onder de grens. Dankzij alle wedstrijdspanning hebben we vrijdagavond ook geen monsterlijke maaltijd tot ons genomen, dus waar die 2.5 kilo vandaan zijn gekomen, we weten het nog steeds niet.

Na een seizoen vol (soms onverwachte) hoogtepunten is deze diskwalificatie een enorm dieptepunt. We hebben het afgelopen seizoen geleerd van onze succes en we zullen nu ook leren van deze fout. Volgend jaar komen we terug en zullen we er dubbel en dwars staan. In de ene run die we hebben kunnen doen hebben we laten zien dat we thuishoren bij de wereldtop, en volgend seizoen zullen we nog alleen maar harder gaan!

De eerste trainingssessie van het wereldkampioenschap zit er op. Per sessie krijgen alle piloten de mogelijkheid om twee afdalingen te maken.
Voor Ivo is het al weer een jaar geleden dat hij hier afgedaald heeft en daarom is het altijd wennen als je de eerste keer gaat afdalen.

Deze baan is erg anders dan de andere banen waar wij de afgelopen weken geweest zijn. Zo zijn wij in Europa als laatste in Igls en daarvoor in St. Moritz geweest. Dit zijn allebei banen waar je als piloot heel weinig hoeft te sturen en waar alle bochten heel soepel in elkaar overlopen. Op deze banen komt het op finesse en gevoel aan, dat is hier in Lake Placid wel anders. De bochten lopen abrupt in elkaar over en is daarom veel ruiger om te sleeën, als piloot moet je de fijne bewegingen achterwege laten en overschakelen op ‘echt’ sturen. De overschakeling is helaas niet een knop die je zomaar omgooit.

De eerste run van vandaag was daarom wat wilder dan wenselijk omdat het voor Ivo zoeken was naar het juiste gevoel in de slee. De tweede run was al veel beter, de overschakeling ging vrij snel. Dit was goed te zien aan de starttijd, downtijd en snelheid. Tijdens de tweede afdaling hadden we ook de 11e tijd van de training. Dit geeft ons hoop richting de wedstrijd aangezien de start nog een heel stuk sneller kan en er aan het sturen ook nog wat puntjes te verbeteren zijn. Al met al een goede trainingssessie met goede vooruitzichten voor de komende dagen en uiteindelijk voor de wedstrijd.

Voor iedereen die het nog gemist had: Komende zaterdag vanaf 15:00 uur het WK bobsleeën in Lake Placid met Team de Bruin, te zien op http://eurovision.digotel.com/fibt/index.html

De afgelopen dagen zijn wij eindelijk gewend geraakt aan het tijdsverschil en konden we een paar goede fysieke trainingen afwerken en natuurlijk nog wat uitrusten voordat het WK komende week gaat beginnen.

De laatste fysieke trainingen zijn erg goed gegaan en iedereen groeit richting zijn absolute topvorm. De dagen zien er hier op dit moment heel ontspannen uit. We hebben een mooi ruim huis om uit te rusten en we werken een fysieke training per dag af. Daarnaast hebben we enorm veel lol met zijn allen en genieten we van de rust die we nu hebben. Door de combinatie van een gerichte fysieke training en vervolgens maximale rust zal het lichaam helemaal opgeladen zijn voor komende week.

Onze slee staat gepoetst en wel al klaar voor vertrek. Dinsdag beginnen de eerste officiële trainingsafdalingen en zullen wij alle concurrenten op het ijs in actie zien komen. Vele van hen zijn we al tegengekomen bij de eerste Europacups, maar dit keer staat er veel meer op het spel dus is iedereen net wat meer gespannen dan normaal. Vanaf de eerste trainingsresultaten zal het grote gespeculeer beginnen: wie houdt er nog in bij de start? Wie kan zijn runners nog wat beter polijsten om zo op de wedstrijddag nog meer snelheid te krijgen? Wie gaan er vlekkeloos naar beneden en wie hebben er nog moeite met een paar van ‘s werelds beroemdste bochten in de bobsport, zoals de metershoge Shady Corner 2 of de Devil’s Highway, een combinatie van maar liefste 5 bochten achter elkaar? Nog een paar dagen en we zullen het weten…

Fysiek zijn we er helemaal klaar voor, mentaal zijn we er helemaal klaar voor, kortom: we kunnen niet wachten om het ijs op te gaan om ons te meten met de wereldtop.

Gister is de weg naar het wereldkampioenschap ingeslagen. De reis begon in Amsterdam om vanaf daar via Parijs naar Montreal te vliegen. Vanaf Montreal is het dan nog 2 uur rijden (plus wat geneuzel bij de Amerikaanse douane) om uiteindelijk in Lake Placid uit te komen, waar dit jaar de wereldkampioenschappen gehouden zullen worden. Een heftige baan waarop twee jaar terug Bobteam de Bruin voor het eerst officieel in actie kwam.

Het grootste deel van de reis brachten we door in het vliegtuig van Parijs naar Montreal en daar konden we allemaal genieten van genoeg ruimte. We hadden namelijk 4 stoelen per persoon tot onze beschikking. Dit zorgde er voor dat we een stuk meer uitgerust aankwamen dan normaal na zo’n lange reis, de gemiddelde vliegtuigstoel is qua afmetingen namelijk niet berekend op een bobsleeer. Iedereen die Bror in tourist class heeft zien zitten weet dat dat nooit een comfortabele ervaring kan zijn!

De komende dagen staan in het teken van acclimatiseren. Ook al is het maar vijf uur tijdsverschil, je lichaam kan toch behoorlijk van slag raken en je hebt dus een aantal dagen nodig voordat je weer op normaal niveau kunt presteren. Het makkelijkste voorbeeld is dat we allemaal om vijf uur vanochtend klaarwakker waren omdat het lichaam het gevoel heeft dat het al 10 uur is.

Dinsdag staan pas de eerste afdalingen op het programma dus vanaf morgen zullen wij stukje bij beetje de normale trainingen oppakken zodat we helemaal fit aan het WK kunnen beginnen.

Afgelopen weekend waren in Igls (Oostenrijk) de WK voor Junioren, ook wel de WK onder 26. Vorig jaar bij het WJK in Park City werden Ivo en Bror al verrassend zesde, maar dit jaar maken we zo’n enorme ontwikkeling door, dat de lat elke wedstrijd hoger komt te liggen. Voor het WJK was het doel om bij de eerste drie te eindigen. Van te voren wisten we al dat winnen lastig zou worden: het Letse startkanon Oskars Melbardis deed ook mee, de houder van het startrecord in Igls. Dit team is zo ontzettend snel aan de start, dat ze vaak ook met een mindere run toch nog vooraan kunnen eindigen.

Ook onze start wordt steeds beter. Met 5.14 in de eerste run verbeterden we onze persoonlijke beste starttijd op deze baan. Een degelijke afdaling bracht ons tot een 3e plek, op 0.33 van team Melbardis/Strenga uit Letland en op 0.09 van de Duitsers Schmid/Huebenbecker.

De tweede run, met weer een prima start van 5.15, verliep iets minder soepel, maar op de baan in Igls mag je eigenlijk geen enkele fout maken, wil je kunnen winnen. We finishden nogmaals op de 3e plek, op 0.33 seconden van Melbardis/Strenga en 0.29 seconden van Schmmid/Huebenbecker. Op naar het podium dus! Jurriaan Wesselink en Igor Brink lieten in deze race overigens zien ook een stap vooruit gemaakt te hebben met een zeer sterke 9e plek.

De viermanswedstrijd verliep helaas minder goed. Door een technisch mankement aan de slee moest Ivo alles op alles zetten om niet te crashen. We besloten om niet de tweede run te doen, omdat we de slee niet gerepareerd kregen. Echter, vanwege hevige mist werd de tweede run uitgesteld zodat we iets langer de tijd hadden om de slee te repareren. Uiteraard is dit niet de voorbereiding die je wil voor een WK… De tweede run, in een haastig gerepareerde slee, verliep veel soepeler, maar we finishden toch slechts op een 11e plaats, vanwege de hoeveelheid tijd die we verloren hadden in de eerste afdaling.